Would ya' like a Cuppa?

มาปล่อยฟิคเพ้อ + หาที่ระบายอารมณ์ล่ะ

อัพลงบอร์ดไปนานแหละ เอามาแปะไว้นี่บ้างดีกว่า

เฮ้อออ ช่วงนี้อยากแต่งแบบหวานๆให้เข้ากับบรรยากาศนะ

แต่ว่าแต่งไม่ออกเลยแหะ มีคนแนะนำมาด้วยล่ะว่าให้หาแฟนได้แล้ว555+

ไม่มีทางงหรอกนะ

ตอนนี้ภาวะจิตใจเริ่มเข้าที่ขึ้นมาบ้าง(นึดนึง)

เฮ้อออออออ

บ่นพอแหละ มาอ่านฟิคกันเถอะ555+

title : lonely so
rate : PG-15 + Drama
warning : อาจจะสะเทือนใจไปบ้างนะ







“อเมริกา... ฉันรักนาย”
นัยตาสีมรกตสวยเอ่อท้นด้วยน้ำตา เสียงหวานสั่นเครือ แผ่วกังวาลในห้องมืดมิด ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อไปริมฝีปากบางก้ถูกครอบครองไร้ซึ่งสรรพเสียง




พลาดไปแล้ว ครั้งยิ่งใหญ่เลยด้วย ตอนที่เขาหลุดปากออกไป ฤทธิ์จากแอลกอฮอลชั้นเลิศ ทำให้สติสัมปชัญญะของเขาหายไปหมด
...ในตอนนั้น สิ้นสิ่งที่เฝ้าหวัง สิ้นสิ่งที่อยากจะรักษาเอาไว้ พระเจ้าครับ...ผมเป็นคนบาปใช่มั้ยครับ


ค่ำคืนที่แสนยาวนานในฤดูหนาว หิมะสีขาวแช่แข็งผืนดินและผืนน้ำต่างให้หยุดนิ่งในห้วงเวลา
ดอกกุหลาบล้วนมิอาจผลิบานได้อีกแล้ว โลกสีขาว...สวยงาม โหดร้าย น่าหลงใหล และ เจ็บปวด


ความเหงาและโหยหา ฤทธิ์สุราย้อมคนให้เมามาย จากหยาดน้ำตา จากอ้อมกอดอ่อนโยน จากจุมพิตหวานพิสุทธิ
จากเรียวลิ้นที่รุกเร้า จากความร้อนที่กายสัมผัส จากความปรารถนา ณ ก้นบึ้งของหัวใจ


ไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป เขายอมรับอ้อมกอดที่คนตรงหน้ายื่นให้อย่างเต็มใจ
เขาตอบรับทุกสัมผัสจากคนตรงหน้าอย่างสุขสม เขา...ยอมอ้าขาให้แม้แต่กระทั้ง น้องชายตัวเอง


ความร้อน ความเสียวซ่าน ความต้องการ ทุกอย่างในค่ำคืนที่ยาวนานเขากลับจำได้ดี อารมณ์ชั่ววูบกำลังกลับมาทำร้ายตัวเขาเอง







นายจะรู้มั้ยนะ อัลเฟรด




...ร่างกายที่น่ารังเกียจเช่นนี้ หัวใจที่แปดเปื้อนดวงนี้ กำลังหลงรักนาย...


รัก ...ดวงตาที่เต็มเปี่ยมด้วยพลังของนาย

รัก ...กลิ่นไอของนาย

รัก ...อ้อมกอดที่อบอุ่นของนาย

รัก ...ความคิดฮีโร่บ้าๆของนาย เสียงตะโกนที่หนวกหูของนาย

รัก ...นายสมัยยังเป็นเด็กน้อยที่น่ารัก

รัก ...มากจนรู้ว่าเด็กน้อยๆในอ้อมแขนของตนกำลังจะก้าวออกไป ใจมันแทบสลาย หายใจต่อไปไม่ไหว

รัก ...เป็นห่วงจนแทบบ้า ทุกครั้งที่นายเจอปัญหา

รัก ...ไม่ว่ายังก้รัก




ฉันรักนาย ..อัลเฟรด







ได้ยินมั้ย ...ฉันรักนาย






ตอนนี้เขากำลังทำผิด อัลเฟรดจะมามีอะไรกับเขาไม่ได้ มันไม่ถูกต้อง เขาอยากให้อัลเฟรดมีคนรัก คนที่อัลเฟรดรัก
และคนที่รักอัลเฟรด สาวน้อยแสนสวยผู้โชคดีคนนั้น




...เขาอธิฐาน




พระเจ้าครับ...ผมอยากให้เขามีความสุข









ร่างเล็กใต้ผืนผ้าห่มขยับเล็กน้อย มรกตคู่งามปรืออย่างเหนื่อยล้า อาเธอร์กระพริบตาปรับแสงช้าๆ
ก่อนจะลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบากบนเตียงสีขาวพิสุทธิหลังใหญ่ ปลายเตียงยวบลงไปช้าๆด้วยน้ำหนักที่กดทับ
อัลเฟรด หันหน้ามาหาอาเธอร์ช้าๆ นัยตาสีนภาใสนิ่งสงบ จนดูน่ากลัว




“..อะ...อัลเฟรด..”
ร่างสูงสูดหายใจช้าๆ แต่ก่อนที่จะได้เอ่ยอะไรออกมา อาเธอร์แทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น




“เฮ้อออ ...อีกแล้วหรอเนี่ย ...เอาล่ะ นายฟังฉันนะ เมื่อคืนมันเป็นอุบัติเหตุ ฉันไม่อยากให้มันเกิดขึ้น
และนายก็ไม่อยากให้มันเกิดเหมือนกัน เพราะงั้น เอางี้ดีมั้ย ต่างคนต่างลืมเรื่องนี้ ใช้ชีวิตตามปกติ ..ฮ่ะๆ
คราวนี้ฉันผิดเอง ต้องขอโทษด้วย นายเข้าใจใช่มั้ย ฉันขี้เกียจต้องมานั่งพูดถึงเหตุผลหลายๆอย่าง ลืมเรื่องเมื่อคืนนี้ซะ อัลเฟรด โอเค?”





ร่างบางพูดเสร็จสรรพโดยไม่รีรอคำตอบรับจากคนตรงหน้า อาเธอร์ลุกลงจากเตียงคว้าสูทตัวเดิมที่กระจัดกระจายแยกชิ้นส่วน
บนพื้นขึ้นมาใส่อย่างลวกๆ และเปิดประตูออกไป ไม่สนใจคนข้างหลังอีกเลย











พอแล้วล่ะหัวใจดวงนี้

เจ็บมากขนาดนี้ ยังจะเต้นต่อไหวอีกหรอ

ไม่เหนื่อยรึไง ฉันยังเหนื่อยเลยนะ

ความรู้สึกที่เจ็บปวดเจียนตายแบบนี้คืออะไร

เราเป็นฝ่ายยอมแพ้นะ

ก่อนที่จะเจ็บกว่านี้ ก่อนที่อะไร

...มันจะสายไปมากกว่านี้

...จะรักมากกว่านี้

...จะถอนตัวไม่ขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง

ไม่เอาอีกแล้ว เขาควรปล่อยเด็กที่ยังมีอนาคตทีสดใสไปให้เป็นอิสระ ความจริงที่ยากจะยอมรับ แต่ว่า...ทำอะไรไม่ได้
อัลเฟรดควรจะได้คนรักเป็นสาวสวยน่ารัก นิสัยดี และดูแลอัลเฟรดได้ ไม่ใช่เขา







ใช่แล้วล่ะ









...ไม่มีอะไรเลยที่เราเหมาะสมกัน...





ร่างเล็กวิ่งไปตามโถงทางเดินที่ทอดยาว หยาดน้ำตาที่เอ่อล้น ยากที่จะห้ามไม่ให้ร้องไห้









เศร้าทำไม

ร้องไห้ทำไม

เราเลือกเองนี่หน่า

เราเลือกที่จะถอยออกมา

แล้วทำไม

น้ำตามันถึงไหลไม่หยุด

ทำไมก้อนหัวใจตรงนี้ ถึงปวดร้าวได้ขนาดนี้

เราเลือกที่จะปล่อยเขาไป

อย่าอ่อนแอสิ

 

ห้ามร้องไห้นะ

 

ที่แน่ๆต้องไม่ใช่เพราะเด็กบ้านั้น

...

อาเธอร์เร่งฝีเท้ากลับห้องของตัวเองอย่างไม่สนใจใคร ร่างบางหลับตาแน่น ในหัวสมองที่ตีกันทำให้เขารู้สึกปวดหัว ล้า
และหงุดหงิด ทันใดนั้นไหล่เล็กกระแทกเข้ากับบางสิ่งอย่างจังจนแทบเซล้มลงไป





“โอ้ย...อ่าว อังกฤษ รีบไปไหนอ่ะ....อ่าว ไปซะแล้ว”

คุณพี่ได้แต่หน้าเหวอ เมื่ออาเธอร์เดินกระแทกไหลเขา และจากไปด้วยความเร็วเหนือแสง ...ว่าแต่เมื่อกี้ ทำไมอาเธอร์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้...




“เฮ้ออ.. ช่างเถอะ”
ชายหนุ่มชาวฝรั่งเศสส่ายหน้าให้กับความคิดของตน พลางผิวปากอย่างสบายอารมณ์หายไปลับตาจากทางเดินกว้าง












………..



ร่างเล็กกระแทกประตูห้องปิดลงเสียงดัง อาเธอร์หอบร่างกายอันหนักอึ้งทิ้งตัวลงบนเตียงทันทีที่มาถึง
นัยตาสีมรกตสวยยังคงเหม่อลอยปล่อยน้ำตาให้ล้นทะลักออดมาอย่างไม่แคร์อะไรทั้งสิ้นอีกต่อไป




นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

ถ้าสิ่งที่เขาเลือกมันจะเจ็บขนาดนี้

ถ้าต่อไป ยังต้องมีอนาคตที่เอาแต่ไขว่คว้าความรักที่ไม่มีทางสมหวัง

ถ้าเป็นเช่นนี้ เขาคงแบกรับอีกต่อไปไม่ไหวสินะ




ริมฝีปากอิ่มช้ำยกยิ้ม มือบอบบางล้วงเขาไปหยิบรูปในกระเป๋าสตางค์ ชายหนุ่มเรือนผมสีทองสว่าง รอยยิ้มที่สดใส
เจ็คเก็ตเบอร์50สีน้ำตาลตัวเก่ง ร่างเล็กบรรจงจุมพิตลงไปในรูปถ่ายแผ่วเบาพล่างกระซิบ




“อัลเฟรด...”




อาเธอร์ขยับตัวไปยังตู้หัวเตียงใกล้ๆ เหล้าสกอตช์ดีกรีหนักถูกรินไปจนเอ่อแก้วคริสตัลใบหนาจนล้น มือบางเทยานอนหลับจากกระปุกขาวจนเต็มกำมือ







“ฉันรักนายนะ”





ร่างเล็กกรอกยานอนหลับเกินขนาดลงไปในลำคอขอตนช้าๆ พร้อมกับสก็อตช์หนึ่งแก้วใหญ่ ไม่ใส่ใจน้ำอำพันไหลย้อยไปตามมุมปาก
อาเธอร์ค่อยๆเลื่อนตัวลง ซุกตัวลงไปในผ้าห่มผืนหนาช้าๆ ความง่วงงุนขั้นรุนแรงเริ่มรุมเร้า นัยตาสีมรกตสวยปรือลงช้าๆ
ร่างบางยิ้มอ่อนล้าด้วยสติอันน้อยนิด มือเรียวคลำหาสิ่งที่ใกล้มือที่สุด





...ข้อความสุดท้ายจากปากกาหมึกซึมสีน้ำเงินแท่งประจำ ถูกขีดเขียนไปบนผ้าปูที่นอนสีขาว...







ถ้านี่คือเทพนิยายเหมือนที่นายเคยชอบฟังสมัยเด็ก... ฉันจะนอนหลับเป็นเวลา100ปี



ถ้านี่คือเทพนิยายเหมือนที่นายเคยชอบฟังสมัยยังเป็นเด็ก... เมื่อเจ้าชายมาจุมพิตฉันจะฟื้น



แต่ฉันรู้ดีว่ามันไม่ใช่


พอเถอะนะ เลิกฝันซักที


ลืมทุกอย่างไปซะให้หมด


ลืมว่าฉันเคยอยู่บนโลกใบนี้พร้อมกับนาย


ลืมพี่ชายแสนเลวอย่างฉันไปซะ


ลาก่อนนะอัลเฟรด


..ขอให้พระเจ้า..คุ้มครองน.....า......ย.........
ทันทีที่เปลือกตาบางปิดสนิท ลมหายใจของ อาเธอร์ เคิร์กเลนด์ก็ได้หยุดลง





________________________________________________________________________________





ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
“อาเธอร์!!!!!! เปิดประตูสิ!!!!!! อาเธอร์!!!!!!!!!!นายจะมาสั่งอะไรฉันฝ่ายเดียวแล้ววิ่งหายไปไมได้นะ!!!!อาเธอร์!!!!”
โครม!!!!

“อาเธอร์..........”





[END]

=[]= รันทดชีวิตเกินไปแล้วววววววววววว กรีดร้อง